ฟ้ากว้าง...ทางไกล

มนุษย์บนฟ้าของพวกเรานั้นนอกจากจะเป็นพวกเวลากินไม่ได้กิน เวลานอนไม่ได้นอนกินอยู่ไม่อยู่กับร่อง กับรอยเเล้ว ยังเป็นพวกมีกรรมอีกอย่างคือ เวลาชาวบ้านเค้าหยุดไปเที่ยวฉลองปีใหม่ใช้เงินกันสะพัดสำราญใจ จะเป็นช่วงเวลาที่พวกเราทำงานกันเเทบจะกินหญ้าเเทนข้าวกันเลยค่ะ คือต้องทำใจกันตั้งเเต่ต้นเเล้วค่ะ งานบริการอย่างอื่นก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน (พี่วิชัยกะพี่มยุรีคงเข้าใจพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าอกเข้าใจดี)

เเต่ในความดูเหมือนจะโชคร้าย ก็ยังมีความโชคดีนะคะ เนื่องจากสายการบินกล้วยไม้ของเรา มีรากฐานถูกก่อตั้งโดยสายการบินฝรั่ง ดังนั้นผู้บริหารในสมัยนั้นก็เห็นอกเห็นใจ เเอบมองเห็นสายตาละห้อยละเหี่ย ยามต้องลากกระเป๋าออกจากบ้านไปบินในวันหยุดสิ้นปีของพวกเรา เค้าเลยมีนโยบายจ่ายเบี้ยเลี้ยงเพิ่มเป็นสองเท่าค่ะ เบี้ยเลี้ยงของเรา ภาษาลูกเรือเรียกว่า "เปอร์เดี้ยม"  perdium เมื่อได้เพิ่มในวันเทศกาลเราเรียกมันว่า "เด้ง" ค่ะ...อ่ะ..ดั่งนั้นเเล้ว คุณได้ศัพท์วงการของพวกเราไปอีกคำเเล้วนะคะ เอาไปพูดได้เลยค่ะ เวลามีเพื่อนเป็นลูกเรือ เเทนที่จะถามกันด้วยคำถามปุถุชนธรรมดา "ปีใหม่นี้ไปเที่ยวไหนเพื่อน..." (อันนี้ธรรมดา)..อ่ะ..ลองใหม่

"เฮ้เพื่อน!...ปีใหม่นี้บินรึเปล่า...ไปเด้งที่หนายอ่ะ" โอ้ อันนี้จะเดิ้นมากค่ะ เพื่อนจะเริ่มๆมองเราด้วยสายตาหนาวๆร้อนๆว่า..เอ็งรู้ไดงายฟะ ว่าปีใหม่นี้ตูจะรวย เเบกตังค์กลับบ้านมากกว่าปกติ

เเต่หลักการการจ่าย เปอร์เดี้ยมเด้งเเบบนี้ไม่ได้มีให้ทุกวันหยุดนะคะ อย่าเพิ่งตาลุกวาวเหลือบมองปฏิทินอันมีวันหยุดมากมายมหาศาลของประเทศเราเเล้วฝันหวาน เค้าให้เเค่สองเทศกาลค่ะ คือคริสต์มาส (คืนวันที่ 24 ตั้งเเต่หนึ่งทุ่มเป็นต้นไป เเละวันที่ 25 ทั้งวัน) เเละวันปีใหม่ (วันที่31 หนึ่งทุ่มเป็นต้นไป เเละวันที่1 ทั้งวันค่ะ)

ถือเป็นการให้ที่สมเหตุสมผลดีนะคะ ถึงจะเเทนกันไม่ได้ทั้งหมด เเต่ก็เป็นขวัญเเละกำลังใจในยามไกลบ้านได้ดี

เเต่นิทานเรื่องนี้ยังไม่จบเเค่นั้นค่ะ ยังมีความเป็นจริงบางอย่างอันน่าสะพึงกลัวรอเราอยู่ กล่าวคือ...มีลุ้นนิดหน่อยค่ะ ว่าวงล้อเเห่งโชคชะตาจะพัดพาเราไปตกที่ใด

ลุ้นกันเหงื่อออกมือก็เพราะว่า ถ้าไปติดปีใหม่ หรือไปจิงเกอร์เบลล์เเถวๆบ้านเรา เมืองเอเชียอันนี้ถือว่ารอดตายไปได้ค่ะ ใช้ชิวิตได้ตามปกติ เเต่ถ้าเราถูกเหวี่ยงไปตกเเถวยุโรป หรือ ออสเตรเลียเมื่อไหร่ นั่นก็เเปลว่าบริษัทท่านเมตตาส่งให้เราไปไดเอทค่ะ เพราะร้านรวงทุกอย่างจะปิดกันเงียบเชียบสนิทใจ มีรูมเซอร์วิสเป็นที่พึ่งเท่านั้น

เมื่อนั้นเเอร์ตัวน้อยหนึ่งคน เมนูรูมเซอร์วิสที่เพียรอ่านจนเเทบจะท่องได้เเลว พร้อมรีโมททีวีในมือ เเละเงินเปอร์เดี้ยมอันมากมายที่ไม่รู้จะเอาไปใช้อะไร ก็จะเผชิญคืนวันคริสต์มาสอีฟอย่างเดียวดาย....ฮือ..ฮือ....ยิ่งเขียนยิ่งชักเศร้า..เอ๊ะ...ยังไง

เอาเป็นว่าเหล่านี้ก็เป็นหนึ่งในชีวิตหฤหรรษ์ของพวกเราเเล้วกันค่ะ

ฟ้ายังอีกกว้าง..ทางยังอีกไกล กำลังใจจากคนที่รออยู่ที่บ้าน จะทำให้เราบินไปข้างหน้าด้วยปีกที่เเข็งเเรงค่ะ