ฟ้ากว้าง...ทางไกล

สองสามวันมานี้เดินไปเดินมาเเล้วรู้สึกว่าหน้าบวมเป็นพิเศษเพราะความสุขมันปลิ้นออกมาจนนอกหน้าเหมือนโบทอ็กซ์อ่ะค่ะ ข้าวก็ไม่ต้องกินเยอะเพราะรู้สึกว่าหัวใจมันพองโตเบียดทับกระเพาะไปหมดเเล้ว อ่านคอมเมนต์จากเพื่อนๆพี่น้องๆเเล้วเพิ่งได้รู้ว่า ความสุขมันหน้าตาเป็นเเบบนี้นี่เอง

ในชีวิตคนเรามีเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขได้มากมายหลายเรื่องค่ะ

ความสุขที่ได้จากครอบครัว ก็จะเป็นความสุขเเบบระบบอุ่นทิพย์ เพราะมาเรื่อยๆ มาสม่ำเสมอตลอดเวลา เเม้บางทีถอดปลั๊กไปเเล้ว ยังตามมาอุ่นอยู่ดี บางทีเสียบไว้นานเกินอุ่นจนร้อนก็มี เเต่ก็เป็นความสุขที่เเท้จริงเเละยาวนาน

ความสุขจากการไปเที่ยว อันนี้สุขเเบบตื่นเต้นเหมือนลุ้นโชคทองจากซองมาม่าอ่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง

ความสุขจากการมีเเฟน อันนี้คล้ายความสุขตอนกินมามาต้มยำอ่ะค่ะ เเรกๆเเค่ได้กลิ่น เห็นหน้ากันก็หัวใจเต้นเเรงเเล้ว อยากพุ่งตัวเข้าใส่ มีเเรงดึงดูดกันอย่างรวดเร็วเเละรุนเเรง ยิ่งถ้าพอได้ลงมือกินจริงๆเเล้ว เเหม!...มันช่างอร่อยเหาะเผ็ดซ่าลิ้น กินใจดีเเท้ ถึงจะซดน้ำไปเหงื่อไหล มีเเสบลิ้นกันบ้าง เเต่ก็อร่อยเเทบหยุดกินไม่ได้ เเต่ทว่า ถ้าทานมากเกินไปหรือซดน้ำเร็วเกินไปจนไม่ระวัง สำลักทีก็เเทบเอาชีวิตไม่รอดเช่นกัน....อันนี้คนเคยอกหักเเอบพยักหน้าเข้าใจใช่ป่ะคะ

ความสุขจากมิตรภาพ  เพิ่งได้รู้วันนี้เองค่ะ ว่า มิตรภาพของความเป็นเพื่อนนั้นหอมหวานเเละอุ่นใจ เราไม่เคยรู้สึกว่าบล็อคน้อยๆที่เปรียบเสมือนบ้านหลังเล็กๆของพวกเรานี้เป็นมิตรภาพในยโลกไซเบอร์อย่างที่คนชอบพูดกันนะคะ เพราะเราทั้งหมดได้เทตัวตนของเราออกมาผ่านพื้นที่เปรียบเสมือนสนามหญ้าเเห่งนี้ วาดลวดลายกันเต็มที่ เเละเพราะเราเป็นตัวตนที่เเท้จริงของเรานี่เองละมั้งคะ ที่ทำให้เราทั้งหมดสื่อสารเเลกเปลี่ยนกันด้วยตัวอักษร มิตรภาพที่เกิดจากการเเบ่งปันความคิด เเละความสร้างสรรค์ย่อมมีค่ามากกว่ามิตรภาพที่เกิดจากการเห็นกันเเค่รูปลักษณ์ภายนอกเเน่นอน

ขอบคุณจริงๆค่ะ

ก่อนจะไปขอเม้าท์พี่วิชัยเเห่ง http://doggiestyle.exteen.com ซักพองาม

เเหะ..เเหะ

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวานนี้เป็นวันเเรกของงาน หนังสือ a book fair ซึ่งคุณพี่วิชัยเค้าก็ประกาศกร้าวมาเเล้วว่าพี่ท่านได้คลอดบุตรเป็นหนังสือเล่มใหม่ หน้าตาสีชมพูเเอ๋นเเรด (อันนี้พี่เค้าบอกเองนะคะ)

เราก็เลยรีบพาตัวเองไปเซ็นทรัลเวิร์ลดอย่างรวดเร็ว

เเละ ณ จุดนั้น มุมเล็กๆมุมหนึ่ง พี่วิชัยของเราก็นั่งซุกตัวอยู่บนเก้าอี้อ่านหนังสืออยู่อย่างสงบเสงี่ยม

เเละ ณ จุดเดียวกันนั้น เเองเจลล่าม้าหมุน ก็ดีใจอย่างสุดซึ้งประหนึ่งสาวมัธยมได้เจอ กอล์ฟ-ไมค์ ก็พุ่งตัวด้วยความเร็วผีพุ่งได้เข้าไปนั่งคุกเข่า เข้าเฝ้าข้างพี่วิชัยพร้อมส่งเสียงรัวเป็นตับว่า

"พี่วิชัยใช่มั้ยคะ...โห..หนูชอบหนังสือพี่มากเลยค่ะ อ่านบล็อคพี่ทุกวันเลย..@#%$^#@^%$#^#&$#&%#"

พลุ่งพล่านอีกมากมายด้วยอารามดีใจ จนเพิ่งสังเกตว่า พี่วิชัยเริ่มตระหนกตกใจ จนออกอาการเขินๆ ทำอะไรไม่ถูก อยู่ๆนังผู้หญิงหน้าหมวยนี่ลงมานั่งคุกเข่าข้างๆ เเล้วพร่ำเพ้อ อะไรมากมายเหมือนมาขอเลขเด็ด

หลังจากละล้าละลังอยู่พักใหญ่ พี่เค้าก็ค่อยๆลุกขึ้นด้วยความเกรงใจ เเล้วบอกว่า ไม่ต้องลงไปนั่งหรอกครับ ยืนดีกว่า เน้อ เน้อ เน้อ..เเหะ เเหะ

พี่วิชัยน่ารัก เเละเรียบร้อยมากค่ะ ขอคอนเฟอร์ม เเละยืนยัน ต่างจากตัวหนังสือเเสนซนของพี่เค้ามากเลยค่ะ

ก็เค้าคงใช้นิ้วเเละสมองซนออกมาเป็นตัวหนังสือหมดเเล้ว เลยหมดพลังซนเเล้ว เวลามาเจอเเฟนๆ

ขอบคุณนะคะพี่ ^^