ฟ้ากว้าง...ทางไกล

อะเฮือก..อะเฮือกก..เเค่ก!..เเค่ก!

ขอไอซักเล็กน้อยค่ะ เนื่องจากเพิ่งฝ่าพายุทรายจากดูไบกลับมา อากาศร้อนเหมือนมีไดร์เป่าผมยักษ์ตามเป่าตัวตลอดเวลา พวกเราทั้งหมดเลยได้เเต่กบดานกันอยู่ในโรงเเรมกันอย่างเจียมเนื้อ เจียมตัว เเต่ถึงตอนกลางคืนจะมีลมพัดมาเย็นๆมาโกรก พอให้ได้ยิ้มๆ เเต่เนื่องจากพวกเราไม่ได้มีเวลาเอ้อระเหยกันนานเช่นนั้น เราทั้งหมดเลยเอาตัวรอดโดยการฝากท้องทั้งสามมื้อไว้ที่โรงเเรม

โรงเเรมพวกเราอยู่ในเมือง "ชาจ้า" ข้างๆดูไบคล้ายๆ  นนทบุรีบ้านเราอะไรทำนองนี้เเหละค่ะ เเต่นนทบุรีของที่นี่เค้าห้ามดื่ม เเละขายเหล้า โรงเเรมก็คือฮอลิเดย์อินท์ ธรรมด๊า ธรรมดาที่หาได้ในทุกๆเมืองใหญ่นั่นเอง

..เเต่ไฮไลท์ของฮลลิเดย์ อินท์ที่นี่ก็คือ.......

....

พ่อครัวคนไทยยยยยยยยยย!!!!!

...

บางคนอาจทำหน้างงๆ  

เอ่อ..มีพ่อครัวคนไทยเเล้วมันวิเศษยังไงมิทราบคร้าบพี่น้องง

วิเศษสิคะ คนที่ไม่ได้เดินทางบ่อย อาจเห็นข้างกระเพราไก่ไข่ดาวเป็นเมนูก้นกุฏิสิ้นคิด  เเต่ในต่างประเทศโดยเฉพาะประเทศที่อาหารเกือบทุกอย่าง ถ้าไม่สีเเดงเเปร๊ดด้วยเครื่องเทศ ก็สีเหลืองอ๋อยด้วยขมิ้น เหลือง เหลือง เเดง เเดง เป็นพันธมิตรกับเสื้อเเดงกันอยู่อย่างงี้ (เกี่ยวกันได้ยังไงหว่า...)

บวกกับสีเเละกลิ่นที่มันอินดี้มาก มาก ลูกข้าวเจ้าอย่างเราก็ต้องคิดถึงข้าวหอมมะลิหุงร้อนๆ ทานกับกระเพราไก่ผัดเนียนๆ เเทรกด้วยพริกเเดงจะมากจะน้อยตามชอบใจ โปะด้วยไข่ดาวที่มีไข่เเดงเยิ้มๆ เเต่ไข่ขาวสุกกรอบ เสิฟพร้อมน้ำปลาพริกขี้หนูกระเทียมซอย...อุ๊!เเม่เจ้า..ชีวิตนี้จะเอาอะไร ยกให้หมดเลย

ดังนั้นเอง ที่โรงเเรมของพวกเรามีพี่พ่อครัวคนไทยเป็นเชฟเอกอยู่ทั้งคน พวกเราลูกเรือทั้งฟไลทก็เหมือนมีพี่เค้าเป็นเจ้าชีวิตเลยล่ะค่ะ เเละเราทั้งหมดก็ยินยอมพร้อมใจให้พี่เค้ากุมชะตาชีวิตเราอย่างไม่ขัดขืน

เนื่องด้วยพี่เค้าเป็นสุดยอดวิชาตะหลิว ร้อยกระบวนท่าของเค้า คือได้กินอาหารฝีมือพี่เค้าเเล้วก็ยอมถอดใจเเพ้เค้าเลยอ่ะค่ะ.....ทั้งกระเพราเเกะ ปลาราดพริก ราดหน้าทะเล ข้าวผัดเเกงเขียวหวาน

เเล้วสิ่งที่เท่มากอีกอย่างก็คือ เนื่องจากพี่เค้าเป็นเชฟใหญ่ในโรงเเรม เมนูตับไก่ผัดขิง ของเราก็ได้ถือวิสาสะ เข้าเเทรกตัวไปอย่างเนียนๆ นอนเเนบข้างกับเบคอนเเละไส้กรอกในบุฟเฟ่ห์อาหารเช้าอันหรูเลิศของโรงเเรม...บอกเเล้ว...พี่เค้าไม่ธรรมดา

โอ๊ย..ไม่ไหวจะบรรยายความอร่อยค่ะ

ดังนั้นจึงเป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อยที่ พอเช้าขึ้นมา พวกเราก็พร้อมใจกันเเต่งตัวสวยหล่อ ลงไปกินอาหารเช้าฟรี (อ๊ะ...จะบอกทำไมเนี่ย...) เเละเมื่อสายตาได้ไปประทะกับพี่เชฟคนไทยคนนี้เมื่อ เป็นอันรู้กันว่า "พวกเร้า..รอดตายเร้ววว"

เเล้วเมื่อเค้าเดินมาทักทายที่โต๊ะ พวกเราก็พร้อมจะรัวคำถามใส่พี่เค้าทันที ว่า "วันนี้พี่อยู่ถึงกี่โมงคะ" "พี่คะ..หนูอยากกินยำวุ้นเส้นอ่ะค่ะ" "พี่ครับวันนี้มีซี่โครงเเกะป่ะครับ" พูดไปก็ทำหน้าออดอ้อน ไม่เหลือคราบลูกเรือไทยที่ดูเจ๋งคูล เก๊กหน้าหล่อสวยกันเลยค่ะ

ก็นาทีนี้เเล้วอ่ะนะ ก็ต้องออดอ้อนกันบ้าง...เเล้วมันเป็นความสุขใจอย่างประหลาดจริงๆนะคะท่านผู้ชม ที่เมื่อเรายกหูสั่งรูมเซอร์วิสเเล้วได้ยินเสียงพี่คนไทยที่พูดจาประสาบ้านเรากันรู้เรื่อง โอ้เเหม...มันอุ่นใจอย่างประหลาดจริงๆเลยค่ะ

สามารถสั่งได้ว่าอยากกินไข่ดาวเเบบไหน ไข่ขาวกรอบไข่เเดงสุก หรือจะเป็นไข่ขาวไม่สุกเเต่ไข่เเดงเเข็งๆ.....โดยไม่ต้องผ่านร่างทรงพี่เเขกที่พูดจาภาษอังกฤษเเต่ยังใช้ รรรร เรือเปลืองอยู่ร่ำไป

โอ...สุขใจจะหา..ได้อย่างนี้

นี่เเหละค่ะ ไม่มีที่ไหนสุขใจเหมือน (อาหารเเละคน) บ้านเราจริงๆ

ปล.ทำไมอัพรูปไม่ได้เลยอ่ะคะ มันขึ้น error ตลอดเลยอ่ะค่ะ....ช่วยเฮาด้ววยยยยย