ฟ้ากว้าง...ทางไกล

เล่นน้ำฝนครั้งสุดท้ายกันเมื่อไหร่คะ?

ยังไม่ต้องตอบนะคะ...อมไว้ก่อน

วันนี้พาเเม่ไปทานข้าวมาค่ะ เเต่เเล้วฟ้าใสในวันร้อนระอุ ก็เป็นนางเเมวอย่างดีซะงั้น ฝนตกลงมาไม่มีการให้คิวกันล่วงหน้าเลยค่ะ

จบกันเลยทีนี้ เดินไปที่รถก็ไม่ได้ จะไปหาอะไรกินต่อ ท้องก็เต็มเป็นยัดนุ่นไปเเล้ว เราทั้งหมดเลยจำใจ "โบกร่ม" ...ใช่ค่ะ ฟังไม่ผิดหรอก

เพราะตามซุปเปอร์วิลล่า เค้าจะมีพี่รูปหล่อ คอยช่วยเราเข็นรถ ถือของ เก็บรถเข็นอะไรก็ว่าไป เเละเมื่อถึงเวลาฝนตก พี่สารพัดประโยชน์พวกนี้ เค้าก็ได้เเปลงการเป็น "พลร่ม" ไปโดยปริยาย

เราทั้งสี่คน...(รวมพี่พลร่มด้วย) ก็ออกเดินกันอย่างสามัคคีเเข็งขัน ตรงไปที่รถ โดยมีเเม่เป็นคนถือคันบังคับ...ในสถานะการ์ณเเบบนี้ต้องมีนะคะ เพราะฝนตก เเล้วลมกรรโชคเเรงมาก ถึงขั้นเรียกว่า ฝนฟ้าคะนองเลยทีเดียว (เเหม..ชอบคำนี้จริงๆ ฟังดูไฮโซ เป็นเรื่องใหญ่ดีมาก) เราทั้งหมดต้องเดินก้าว พร้อมๆกัน เป็นจังหวะซ้ายขวาซ้ายเดียวกัน เเละเเน่นอน ไปในทิศทางเดียวกันด้วย

สนุกมากเลยค่ะ ถึงพวกเรา จะเปียกกันไปถึงกางเกงในไปครบทุกคน

เเต่สังเกตอะไรอย่างนึงมั้ยค่ะ ว่าเมื่อคนเราวิ่งฝ่าฝน วิ่งหลบฝน หรือวิ่งหนีฝนก็ตาม...มันจะมีความมัน บางอย่างเกิดขึ้นในอารมณ์อ่ะค่ะ

วิ่งไปยิ้มไป หัวเราะกันไป

หอบเเฮ่กๆ.... หงุดหงิดนิดหน่อยที่เท้าเปียก เเต่ก็เป็นเเค่ช่วงเเรกๆเท่านั้นเเหละค่ะ ซักพักจะรู้สึกสดชื่น เหมือนวิญญาณเราถูกปลุกขึ้นมาให้ดิ่มน้ำ

คนเราควรจะหาเวลามาเล่นน้ำฝนบ้างป่ะคะ

วิญญาณจะได้ไม่เหี่ยวเฉา

อ่ะ...กลับมาที่คำถาม.....คิดออกเเล้วตอบได้

เล่นเมื่อไหร่กันคะ